Μια ιστορία εκτός βιβλιών

Posted on Ιουνίου 16, 2011

1


Το μουρμουρίζαμε μεταξύ μας, στις παρέες μας, στις οικογένειές μας, στους φίλους μας, το μουρμουρίζαμε με τους γνωστούς μας. Το ψιθυρίζαμε και γκρινιάζαμε ο ένας στον άλλον, δηλαδή ο Μεγάλος Κανένας: «Δεν πάει άλλο. Πρέπει να κάνουμε κάτι».
Και εννοούσαμε να κάνουμε κάτι, όλοι μαζί, όσο περισσότεροι μαζί είναι δυνατό. Δράση θέλαμε. Και τη θέλαμε γρήγορα. Και τη θέλαμε με γενικευμένη συμμετοχή. Καθολική συμμετοχή, αν είναι δυνατόν!

Είχαμε το παράδειγμα των Αράβων εξεγερμένων, που τους κινητοποίησε το facebook. Είχαμε νωπό και το παράδειγμα των Ισπανών. Είχαμε χρέος απέναντι στις συνειδήσεις μας, είχαμε χρέος απέναντι σε όσα πιστεύαμε χρόνια τώρα. Μια σπίθα περιμέναμε μόνο, που να πάρει!

Τη σπίθα την έδωσε η δημιουργία ενός προφίλ στο facebook, για μια εκδήλωση/διαμαρτυρία στον Λευκό Πύργο. Ειρηνική διαμαρτυρία και ακομμάτιστη. Ανεξάρτητη από σύμβολα, αποχωριζμένη από τοτέμ. Ένα φυσικό πρόσωπο, βλέποντας το ποστάριζμα σε facebookικές σελίδες φίλων λινκ από το live streaming στη μαδρίτη, δημιούργησε σελίδα για εκδήλωση/διαδήλωση στον Λευκό Πύργο τής Θεσσαλονίκης. Αυτό συνέβη την Κυριακή 22 Μαΐου 2011. Εφτά άτομα δήλωσαν ότι θα παρευρεθούν (αρχικά). Ένας ακόμη μπαίνει διαχειριστής στη σελίδα, κι αυτός ο δεύτερος κάνει διαχειριστές καμιά 15αριά άλλες και άλλους. η βεντάλια των διαχειριστών ανοίγει – ανοίγει καταιγιστικά (!) και το πλήθος όσων δηλώνουν ότι θα παρευρεθούν. 30.000 «θα παρευρεθώ»; Πόσα ήτανε; Ποιος να θυμάται τώρα;
(Για την ιστορία, η δημιουργία σελίδας εκδήλωσης στη Αθήνα ακολουθεί και δεν υπάρχει αλληλοσυντονισμός, μόνο παράλληλη δράση).

Ερωτήματα και αγωνίες διακατέχουν τους διαχειριστές τής σελίδας τής εκδήλωσης στο facebook (ενώ ήδη από την αρχή έχει δημιουργηθεί από άλλους φίλους ομάδα για την εκδήλωση! χωρίς συνεννόηση!). Ατζέντα θα υπάρχει; Πολιτικό αίτημα; Κεντρικό μήνυμα και σύνθημα; Οργάνωση στοιχειώδης; Οι φίλοι που δηλώνουν ότι θα παρευρεθούν ρωτούν δικιολογημένα: «Τι θα κάνουμε στον Λευκό Πύργο;». Πρυτανεύει, μετά από αναβράζουσες ζυμώσεις, να δοθεί η ευκαιρία στο αυθόρμητο να λειτουργήσει. Χωρίς ομάδες, χωρίς κόμματα, ακόμα και χωρίς συγκεκριμένη πολιτική στόχευση. Ας προκύψουν τα αιτήματα επιτόπου, λέμε. Δεν είναι λίγοι αυτοί που μάς κολλάνε την ταμπέλα τού απολίτικου. Τους απαντάμε: «Και μόνο η ταυτόχρονη φυσική παρουσία χιλιάδων διαδηλωτών συνιστά πολιτική πράξη».

Και η εξέλιξη μάς δικαιώνει: Ένα πρωτοφανώς μεγάλο ποτάμι ανθρώπων πλημμυρίζει την περιοχή τού Λευκού Πύργου. Χωρίς σύμβολα. Ενωτικά κι ειρηνικά. Ψέματα! Με ένα μόνο σύμβολο. Ένα τεράστιο μεταλλικό ξυπνητήρι, δηλωτικό αφύπνισης, το οποίο κάποιος είχε την ιδέα να κατασκευάσει και να φέρει μαζί του! Η ώρα ήταν τότε (25/5/11), και ο τόπος ήταν εκεί. «Ξυπνήσαμε, ξυπνήσαμε, είμαστε εδώ, αρχίσαμε!». Το σύνθημα σκαρώνεται στην Πλατεία. Καθόμαστε στο πλακόστρωτο, δίπλα από τη Θάλασσα, χιλιάδες άνθρωποι, και σηκωνόμαστε ταυτόχρονα στις οχτώ η ώρα! Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει…

Συναντηθήκαμε στον Πύργο με φίλους και γνωστούς που είχαμε χαμένους χρόνια. Στην ουσία, ήταν μια συνάντηση γνωριμίας και επανεπιβεβαίωσης φιλίας. Αφήσαμε στην άκρη ό,τι (μικρό κι ασήμαντο) μάς διαρούσε και (ως δια μαγείας) αναδείξαμε τα κοινά.

Καθώς νυχτώνει, αμηχανία απλώνεται στο πλήθος. Και τώρα πώς θα συνεχίσουμε. Δεν φεύγουμε. Μένουμε, καθόμαστε κάτω, αναζητούνται ντουντούκες, μικρόφωνα, οι συζητήσεις και οι σπερματικές συνελεύσεις μπαίνουν σε ροή.
Ένα ρεύμα έχει γεννηθεί. Τις επόμενες μέρες και νύχτες το ρεύμα θα γίνει κύμα και τώρα πια το κύμα αγωνίζεται να μετεξελιχτεί σε κίνημα.

Κανένας Γ., ο κατά κόσμον Γιάννης Σημαντήρας

Advertisements