Το κίνημα ΟΛΩΝ

Posted on Ιουνίου 30, 2011

1


Η ανάγκη όλων μας, να ενωθούμε και να συζητήσουμε μας φέρνει στις πλατείες.
Η αγωνία είναι κοινή, οι αφετηρίες και οι ιδεολογίες πολλές φορές διαφορετικές.
Μετά από 5 εβδομάδες, ήρθε η ώρα να γίνουν κάποιες διαπιστώσεις δημόσια, όπως τις βιώνουμε καθημερινά στο διαδίκτυο και στις πλατείες.
Αυτό που διαπιστώνουμε στην πλατεία του Λευκού Πύργου, είναι ότι δεν εκφράζονται, ούτε διατυπώνονται οι απόψεις αρκετών ανθρώπων. Οι λόγοι είναι πολλοί: Η μονότονη διαδικασία της Συνέλευσης, το μικρόφωνο και άλλα πολλά.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν προέρχονται από κανέναν κομματικό σχηματισμό (εξωκοινοβουλευτικό ή κοινοβουλευτικό), ή κάποιο συνδικαλιστικό όργανο. Αυτοί έρχονται πολλές φορές σε αμηχανία, όταν νιώθουν ότι κάποιοι επιβουλεύονται τις διαδικασίες, τις πορείες και τη διάθεση του κόσμου για συμμετοχή.

Από την άλλη, διαπιστώσαμε ότι έχουν σχηματιστεί παρέες, που συντάσουν κείμενα, συζητούν, αλλά δεν βρίσκουν τον τρόπο και τη διαδικασία να προωθήσουν μία ιδέα, ένα αίτημα, ένα κείμενο, μία δημόσια συζήτηση.
Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι είμαστε πολλοί, αλλά δεν μπορούμε ακόμη να συγκεντρωθούμε και να συνεννοηθούμε. Γίνεται σε 5 εβδομάδες να αλλάξει αυτό; Σίγουρα όχι, αλλά πρέπει με τη συνεχή προσπάθεια και παρουσία μας να το αλλάξουμε.

Επίσης, μην ξεχνάμε ότι ο περισσότερος κόσμος, κάθεται ακόμη στα σπίτια του και συνεχίζει κανονικά τις ζωές του, λαμβάνοντας ενημέρωση από τις τηλεοράσεις του. Τα επεισόδια, έχουν σαφή αντίκτυπο στη διάθεση του για συμμετοχή.
Σίγουρα δεν είμαστε κατά των ακτιβιστικών δράσεων, όπως πορείες και καταλήψεις. Φυσικά είναι πολύ χρήσιμες για συγκεκριμένους λόγους και σκοπούς, αλλά πολλές φορές δεν βοηθούν τον μέσο άνθρωπο να συνειδητοποιήσει τα νέα δεδομένα.
Γνώμη μας είναι, ότι όλο αυτό που ζούμε, δεν πρέπει να γίνει ένα κίνημα ελιτίστικο, ένα κίνημα για λίγους. Αφορά όλους και κανένας δεν περισσεύει.

Αν και δεν είμαστε ειδικοί στους αγώνες, ούτε ακολουθούμε μια τακτική, υπάρχει η πεποίθηση ότι οι αρχικές συζητήσεις πρέπει να προχωρήσουν σε ένα μαζικότερο επίπεδο. Στις γειτονιές, στα συνδικαλιστικά όργανα, σε μικρότερες συνελεύσεις, παντού. Καμία διαδικασία, καμία οδηγία δεν μπορεί ίσως να τα χωρέσει όλα αυτά. Ο καθένας ας το πράξει όπως νομίζει και μπορεί.

Δεν υπάρχουν χαμένες ευκαιρίες, δεν είναι αργά για τίποτα. Ας μην επηρεαζόμαστε από την κεντρική πολιτική σκηνή και τα συμβατικά ΜΜΕ. Αυτοί κάνουν τη δουλειά που έχουν μάθει, στο πλαίσιο που τους επιτρέπεται να κινηθούν.
Εμείς, όλοι μας, μπορούμε με αφορμή αυτό το κίνημα, να βρούμε το βηματισμό μας και να κάνουμε κάποια πράγματα, που μέχρι πριν δεν τα είχαμε καν φανταστεί.

Συνεχή παρουσία στις πλατείες και στο διαδίκτυο, νέες δράσεις και συζητήσεις, συνεχή σύνταξη κειμένων προς συζήτηση, αιτήματα που πρέπει να επιδοθούν στους αρμόδιους φορείς.

Με επιμονή και λίγη καλή διάθεση μπορούμε να καταφέρουμε πολλά.

Υ.Γ. Χθες, είδαμε πολλά «παράξενα» άτομα στην πορεία με ξύλα και καδρόνια. Επίσης, ακούσαμε άτομα που μιλήσαν στο μικρόφωνο, τα οποία δημιούργησαν – μάλλον άθελά τους – έναν εκνευρισμό στο απλό πλήθος που είχε μαζευτεί. Με πολεμικά ανακοινωθέντα και αψιμαχίες λίγων στο μικρόφωνο.
Παρόλα αυτά η πορεία ήταν απόλυτα ειρηνική. Με μικρές εντάσεις, απόλυτα φυσιολογικές, αφού η μέρα χθες ήταν ιδιαίτερη, λόγω των επεισοδίων στην Αθήνα. Οι περισσότεροι είμασταν πεπεισμένοι ότι θα γίνει μακελειό μπροστά στο Δημαρχείο. Και διαψευστήκαμε. Ολοι μας. Ας το αναλογιστούμε αυτό και ας συνεχίσουμε όλοι μας ειρηνικά και ακομάτιστα. Οπως ξεκινήσαμε.

Advertisements